راه بي پايان

شو تبلیغاتی جدید شروع شده. این بار آقایان سعی کرده اند ظرافت بیشتری به خرج دهند، از چند متفکر ایرانی مقیم خارج استفاده کنند تا وابستگی تمامی دگر اندیشان ایرانی به دلارهای آمریکایی کاملا به اثبات برسد. این بار چقدر و چطور این افراد را تحت فشار گذاشته اند معلوم نیست.

شو تلویزیونی به اسم دموکراسی از امشب شروع می شود. بعد از اینکه آبروی این افراد را بردند، بعد از یک مدت اتهامات اثبات نشده اینها آزاد می شوند و همه چیز را تکذیب می کنند. ولی سیستم حداکثر استفاده خودش را از این نمایش می کند. بسیاری از مردم ساده دل ایران در این قحط الرجال رسانه داخلی، به راحتی مزخرفات این برنامه را باور می کنند، و تازه این اول ماجرا است. چونکه بعد از این شو چه بر سر بسیاری از فعالان به دلیل آزادی طلبی و دموکراسی خواهی می آورند معلوم نیست.

تا امشب منتظر می شیم ببنیم توی این نمایش کثیف چی می خوان بگن!

این حکایتی است که امروز برای من ایمیل شده بود. گرچه موضوع اولیه مطلب در مورد برخورد با بد حجابی است ولی من می خواهم توجه شما را به مسائل دیگری که در کنار این برخورد اجزا یک پازل بزرگ و وحشتناک را تشکیل می دهند جلب کنم. موضوعاتی مانند کم کردن نرخ سود بانکی که باعث افزایش تورم ایجاد رکود کاهش تسهیلات بانکی کاهش سرمایه گذاری افزایش نقدینگی می شود٬ خرج های بی حساب کتاب٬ بالا بردن تورم تا ۲۰ درصد و شاید هم بیشتر(به آمار های رسمی دولت توجه نکنید)٬ خالی کردن صندوق ذخیره ارزی٬ دادن کمک مالی ۳۶۰ میلیون دلاری در سال گذشته به پایگاه های بسیج و ... .

در رادیو، مصاحبه ای پخش می شد راجع به مبازره با بدحجابی مردان و زنان! مشخص است که همه موافق بودند و حمایت می کردند. تا بالاخره نوبت مردی رسید که در این جریانات گرفتار آمده بود و به جرم بدحجابی ماشینش برای چند روز توقیف بود (برای گرفتن خلافی و پرداخت جریمه ها و اجاره پارکینگ و ...). وی تنها جمله ای که گفت این بود که "لطفاً کاری کنید که ماشین ها را بتوان زودتر بازپس گرفت. چون ما ماشین ها را احتیاج داریم"!

یاد حکایتی قدیمی افتادم اندر باب ظلم پذیری مردم ما که (یکی از روایتهای) آن را اینجا با کمی سانسور می خوانیم:

می گویند در روزگارهای قدیم، شاهی بود که وزیر دانشمندی داشت. هزینه دربار زیاد بود و وزیر پیشنهاد افزایش مالیاتها را داد. شاه می ترسید که چنین کاری موجب شورش مردم شود. اما وزیر معتقد بود که مردم اهل شورش نیستند. برای اثبات ادعا آزمایشی ترتیب داده شد.

گفتند هرکس که از دروازه های شهر عبور می کند، باید یک سکه طلا پرداخت کند.
خبری نشد. مردم می پرداختند و می رفتند.
تعداد سکه ها را به دو سکه، سه سکه و در نهایت ده سکه افزایش دادند.
خبری نشد. مردم همچنان می پرداختند و میرفتند.

تصمیم گرفتند آزمایش را تغییر دهند. گفتند کسانی بر دروازه بایستند و هر کسی که از دروازه می گذشت، یک بار مورد تجاوز قرار بگیرد.
شاه و وزیر منتظر نتیجه بودند اما باز هم صدای اعتراضی بلند نشد. تا این که سربازان روزی گفتند: اعلیحضرتا! مردی به شکایت آمده است! شاه و وزیر با هیجان گفتند مرد را بیاورید. مرد آمد. با لکنت و سختی گفت:
" اعلللی حضرتتتتا! خواستم تقاضا کننننم تعداد تجاوز کنندگان در ددددروازه ها را افزایش ددددهید تا مردم اینگوننننننه در صفهای طویللللللل ناسیتندددد"!

***

راست می گویند که افسانه های هر ملتی از واقعیت های تاریخی آن ملت واقعی ترند! 

دیشب داستان دکتر جکیل و آقای هاید رو خوندم. توی داستان استیونسن دکتر هاید با استفاده از یک دارو خودش رو کاملا به یک آدم دیگه تبدیل می کنه که این آدم جدید مجموع تمامی پستی ها و صفات اخلاقی بد و شیطانی هست که توی وجود دکتر وجود داره و دکتر اونها را برای مدت ها سرکوب کرده و نگذاشته مه بیدار بشوند.

دارم فکر می کنم که این روزا بیشتر ما این کارو خیلی ساده تر با استفاده از ساختن یک account جعلی توی یاهو یا جاهای دیگه انجام می دیم و تموم شرارت هایی که خجالت می کشیم توی خیابان و روز روشن انجام بدیم به این شکل توی فضای مجازی مرتکب می شیم. فقط شانس آوردیم جنایت ها مون هم مثل فضای انجامش مجازی هستند و نه واقعی!!!!!!

من یه مدت اون اوئل خیلی جدی شروع کردم. بعدش فهمیدم نمی شه همیشه جدی بود. چون خیلی از اوقات اون قدم مطلب جدی که کافی و مفید و به درد بخور باشه به ذهنم نمی رسید. برای همین در مورد وبلاگ می خوام بعد از این یه کم ساده تر بگیرم!!

تا بعد!!!